muy, pii, bay!

Wat gaat de tijd toch snel!

Het project gaat goed. We denken dat we al een hoop hebben kunnen bewerkstelligen met betrekking tot de structuur etc. Er is uiteraard nog een hoop te doen maar dat blijft zo! De kids zijn fantastisch, alleen de organisatie is soms een beetje anders dan hoe we het thuis gewend zijn. Prima natuurlijk en ook logisch.

Elke dag komen we bekaf thuis, het is vaak bijna 40 graden en we hebben niet zoveel energie als normaal (ookal verbazen de andere vrijwilligers zich er soms over waar Daan de energie vandaan haalt om te voetballen enzo en oja, Fie is ook lekker bezig met foto's, kleuren, schilderen etc). Het lijkt wel of er elke ochtend een stukje van de energieberg wordt afgeknabbeld, maakt niet uit of we 4 uur slapen  of een goeie 9 uur slaap krijgen. De warmte is toch een enorm blok beton op je schouders. Je moet het wel rustig aan doen allemaal, maar zelfs dat is soms teveel. ;) Zo voelt het in ieder geval. Gelukkig kunnen we overdag het Bongerd gevoel, lachen, rennen en doorgaan, volhouden. Zodra je even geen kids om je heen hebt kunnen je kaken even ontspannen. haha.

We hebben een aantal problemen die we tegen gekomen zijn, goed kunnen inventariseren en uiteindelijk (vandaag) kunnen bespreken. Hopelijk kunnen we hier iets aan doen.

Als voorbeeld; de structuur. We zijn, sinds we er zijn, weer begonnen met de lesprogramma's en de lesboeken. Dit maakt het uiteraard veel makkelijker voor vrijwilligers en zorgt dat de kids langzamerhand aan hun niveau kunnen werken.

We zijn met een informatie map bezig, zodat de nieuwe vrijwilligers weten wat er gaat gebeuren de komende weken dat ze er zijn. Hoe de dagen eruit zien, dat ze 3 liter water per dag meenemen, waar alle boeken liggen die ze kunnen gebruiken, dat de kids handen moeten wassen en tanden moeten poetsen, dat je van thuis uit geen papier en stiften mee hoeft te nemen (papier kost hier bijna niks en stiften zijn al uitgedroogd zodra je 1 stap buiten het vliegveld doet) en misschien wel het belangrijkste; dat het gewoon heel erg genieten is!

Met de donaties hebben we al een hele hoop kunnen doen! speeltjes, zeep, tandpasta, kopiëren, les voorbereidingen, voorbeelden, kleurplaten etc etc etc! En er is nog veel meer mogelijk!

We kunnen Momma, de kok, helpen door een aantal nieuwe pannen aan te schaffen, we hebben verf kunnen kopen, de visvijver een goeie boost kunnen geven, een aandeel in de weg naar de boerderij toe te fiksen, maandverband voor de meiden etc etc etc.

Het team van vrijwilligers is top! In totaal zijn er zo'n 20 verspreid over de 4 verschillende projecten. Iedereen doet wat hij/zij kan en draagt zijn steentje bij. de kids zijn eraan gewend dat er om de zoveel weken nieuwe 'teachers' komen en vinden het prima. Ze weten dat we hier zijn om te helpen en ze weten dat we allemaal wel iets leuks mee hebben genomen of een leuk nieuw spelletje weten. Elke 4 weken een andere teacher werkt alleen niet enorm mee aan de structuur. Tenminste, als er een duidelijker programma is, zodat iedereen weet wat hij of zij doen moet en wat er al is gedaan, zou dat wel meevallen. Daar werken we nog aan. Ook vernomen dat dit al eerder aan de orde is geweest en het blijf waarschijnlijk een probleem. Communicatie!!!

We vermaken ons nog enorm en genieten van elke dag! De lachende gezichten en de volunteers met reisverhalen of ervaringen. Fantastisch! Naast het project genieten we ook er van het land. Soms zijn we te moe om s'avonds nog dingen te ondernemen, maar musea, restaurantjes, toeristische bezienswaardigheden en nog veel meer. Onze Nederlandse weldoeners, Hans en Geert (  www.legehandenvoorcambodja.nl ) zijn er ook nog steeds en we komen ze bijna elke dag wel even tegen. Even verhalen uitwisselen en soms even spuien! Wat zij doen is ook fantastisch! zie hierboven.

Het museum, S21, was erg indrukwekkend. De Killingfields willen we graag volgend weekend bezoeken. De geschiedenis van dit land is zo enorm en verschrikkelijk, het wordt ons ook steeds een stukje duidelijker waarom dingen zijn zoals ze zijn hier. Na een verschrikkelijke 30 jarige periode, is iedereen nu weer bezig om het land van de grond af op te bouwen. 50 procent van de bevolking is jonger dan 15 jaar!! Dit heeft vooral te maken met de afgelopen 30 jaar, waarin de Rode Khmer actief was en een derde (!) van de bevolking vermoord is. Deze kids zijn dus letterlijk en figuurlijk de toekomst! We vragen ons af of de kinderen eigenlijk wel weten wat er allemaal is gebeurd, of er gewoon niet over wordt gesproken.

Het guesthouse is erg fijn en voelt echt alsof we elke dag naar huis gaan. De eigenaar is erg aardig en wil ons ook met van alles helpen. Verf nodig? Hij gaat mee om een goede prijs te regelen. dat soort dingen. Zijn vrouw is de kok en verwent ons bijna elke avond met heerlijk eten. Cambodiaans, Thais, Westers of Indiaas. Heerlijk!

Dit is onze laatste volle week alweer, aankomende vrijdag is de laatste Funday (no teaching), voor het nieuwe jaar. De meeste kinderen gaan de volgende week naar familie als ze die hebben tenminste.. In de vakantie gaan we nog een paar dagen heen om met de kids die achterblijven leuke dingen te doen en Nieuwjaar te vieren.

Sophie is vandaag met Momma en een hoop van de kleine kids in de tuktuk naar de markt gegaan. Voordat ze meemocht, werd ze even gefatsoeneerd: knoopjes blouse tot bovenaan dicht, mouwen naar beneden, ff trekken aan het shirt....  Elk jaar rond deze tijd, mogen de kinderen nieuwe kleren. 1 keer per jaar dus... Wat ze meemaakte allemaal op de markt is te zien in het filmpje op http://www.youtube.com/user/dondanus

Onderhand zijn we al erg gewend aan de drukte van de stad. De rit met de tuktuk is iedere dag weer een belevenis. Links van ons rijdt een brommer met een moeder die onderhand de borst geeft, rechts een brommer met 2 hele nieuwe bumpers achterop, maar ook een brommer met 30 levende kippen aan zijn stuur, een brommer met 6 personen, een dikke Lexus, een Hummer, een Escalade, een mercedes SLK een tuktuk met 17 kinderen erin, op bijna elke hoek politie mensen die zomaar mensen aanhouden om wat zwart geld bij te verdienen, enorme grote luxe gebouwen, dit zijn voornamelijk belasting kantoren, enorme arme gedeeltes, hutjes van plastic, bamboo of houten plankjes, benzine wordt verkocht in cola flessen, 2 rijbanen zijn eigelijk 6 rijbanen, verkeer dat in de tegenovergestelde richting rijdt heeft voorrang, rood of groen licht maakt niet zo heel veel verschil, de lucht wordt steeds schoner als we richting de boerderij rijden, tuteren is net zo gewoon als je richtingaanwijzer aan doen, werk ook hetzelfde, volleybal is de nationale sport etc etc etc. Het is en blijft een verbazend land!

Tussen de middag, lunch time, dan zijn er een aantal kids die in bed liggen te slapen, een aantal zijn aan het spelen met balletjes en er zijn er een aantal die altijd om ons heen hangen. Kleuren, spelletjes, liedjes zingen, mondharmonica spelen, lessen doornemen, huiswerk maken en jouw ook huiswerk laten maken, nagels lakken etc,etc.

Het dagelijks leven van de kids is al erg druk. Sommigen staan om 6 uur op om te werken. Koeien, kippen etc en dan daarna nog school. Er zijn er zelfs bij die s'avonds nog bijles krijgen in hun eigen taal, extra engels leren en ook nog op de boerderij werken. Vooral de oudere kids hebben allemaal een taak. Veel van de meiden helpen met koken en de kleinere met kleren wassen en douchen etc. Fantastisch om te zien. Wat een heerlijk project!

Nog een goeie 4 weken en dan zullen wij weer voet op Nederlandse bodem zetten.

We weten nu al dat alle ervaringen die we hebben opgedaan ons nog lang bij zullen blijven. Wat een geweldige reis!

Toch missen we jullie ook en we hebben het heerlijk maar toch aan de andere kant zin om weer naar 'huis' te gaan. Want immers, "Home is where the Heart is".

Tot snel en de groetjes.

Sophie en Daan

muy, pii, bay = 1,2,3!!!haha!