Tempels & Grebbels

Dag allemaal,

 

Daar zijn we weer. Zwetend en wel achter de computer.

Het gaat goed hier, al is het ontzettend warm. April is de 'killermonth' van Cambodja; de heetste maand van het jaar, voordat de monsoon begint. Lekker zweten dus :)

De afgelopen week hadden we 'vakantie' en waren we dus naar het zwembad geweest met de kids.

Woensdag was de eerste feestdag van het nieuwe jaar (dag ervoor, dag zelf en dag erna; top!)
We zijn wederom naar het zwembad gegaan met een groepje vrijwilligers. Dit keer het zwembad bij het superdeluxe hotel. Lekker je een rijke toerist wanen.... Mooi zwembad met uitzicht op de rivier en heeeeerlijke pizza's (al reageert onze buik er een beetje gek op,niet meer gewend).

De stad is uitgestorven omdat iedereen naar familie en of het strand is. Bijna alles is dicht. De supermarkt gelukkig niet, dus we doen wat inkopen en maken er een gezellig avondje van met zijn allen in het hostel, met een drankje en een kaartje, tot in de kleine uurtjes...

De volgende dag, donderdag, gingen we met Hans op pad. Hij werkt in verschillende ziekenhuizen als masseur voor de allerarmste, vaak HIV geinfecteerde, patienten. Hij geeft massages om te ontspannen, verstijfde spieren los te maken en gewoon om een stukje aandacht voor deze zieke mensen te geven. Het is fantastisch om te zien hoe Hans de patient voor zich wint; zonder dat ze elkaar kunnen verstaan, wordt er met lichaamtaal een vertrouwensband opgebouwd. In Cambodia laat men zich niet zo snel aanraken door een ander, zeker niet aan het hoofd en de benen voor de vrouw. Toch weet Hans op een bijzondere manier de massage helemaal te doen en zie je het gezicht van de patient veranderen van bezorgd/pijnvol naar ontspannen/blij. Fantastisch om mee te maken.

Het ziekenhuis is redelijk volgens Hans. We zien de patienten met zijn 3en op een kamer verzorgd worden door de familie (artsen en verpleging doen dit niet), incl. wassen en koken. De familie slaapt bij de patient op een matje. De kippen lopen in het rond en soms ook de kamers binnen, lakens zijn er niet altijd, infusen wisselen doen de familieleden (prikken nog net niet) etc. Hans zijn eerste patient is HIV patient en is heeel mager. Zijn buik is helemaal opgezet doordat zijn lever niet goed meer werkt. Een operatie zou daartegen werken maar daar heeft de familie geen geld voor. Zijn vrouw vraagt aan Hans steeds of hij dat vocht weg kan masseren. Hoe leg je dan uit dat dat niet gaat...? Heftig. Hans vertelt dat deze man 3 weken geleden nog een gezond uitziend lijf had. Zo snel kan het gaan.

Ontzettend knap dat Hans het positieve uit deze schrijnende situaties kan halen: "Zo iemand is toch 10 minuten blij en ontspannen". Het is duidelijk dat de patienten en familieleden blij zijn met Hans, ze bedanken hem uitbundig. Ons ook, al hebben we alleen maar gekeken.

We zijn blij dat we een stukje van Hans zijn werk hebben kunnen zien, heel anders dan wat wij kennen!

Om de dag in het teken van massage te houden, gaan Hans en Sophie naar de 'seeing hands'. Dit is een project waarbij blinden worden opgeleid als masseur. De eerste keer een Cambodiaans massage door een blinde dus, erg bijzonder. Af en toe was het een tikkie hard, maar wel lekker. Daan bleef lekker ff 'thuis' om bij te komen.

Mama had gevraagd of we vrijdag wildenkomen naar de farm. Ze zei iets van "Friday", "kitch" en "presents". Dus ik dacht; ze bedoelt dat ze vrijdag naar de markt wil, om spullen voor de keuken te kopen, iets wat we eerder beloofd hadden met haar te doen van het opgehaalde geld. Maar nee.... Communicatie probleempje...

We zouden om 8 uur opgehaald worden. om 7.40, toen we aan ons ontbijtje zaten, werd vriendelijk doch dringend verzocht of we op konden schieten want de tuktuk stond te wachten. Dus snel ingestapt met het broodje in de hand. Megan, een nieuwe volunteer, ook meegenomen. Aangekomen op de farm was het een grote drukte met koelboxen en tasjes en pannen en al gauw hadden we door dat we niet naar de markt gingen. Mam in haar goeie goed en met gebit in (doet ze alleen bij bijzondere gelegenheden). Met 15 man, =een volle tuktuk en drie scooters, gingen we op pad. Go with the flow, het zal wel goed zijn. We begrepen dat we naar de tempel gingen, om rijst te offeren. Mama regelt het allemaal wel hoor! Na een stukje rijden kwamen we bij de tempel. Sophie is steeds de pisang bij Mama dus werd meegetrokken de tempel in. Geen idee wat ik moet doen! Mama regelt het natuurlijk,dus je wordt gewoon de goede richting opgetrokken en met een paar woorden Engels duidelijk gemaakt wat je moet doen. Dus schoenen uit, kleren recht, zitten, offeren (mama schroomt ook niet om je ff te helpen met je geld en het dan weer diep in je broekzak te proppen), bidden, gebalsemd worden door de monniken, dan weer naar een ander hoekje van de tempel; offeren, rijst in bakjes scheppen en weer door. Alles op hoog tempo en de rest van de horde erachteraan! Mama vertelt je zelf waarvan je een foto moet maken en wanneer Daan en ik op de foto moeten, haha! En waag niet te ver te lopen; ze fluit je zo weer terug!

Dan denk je; leuk, mooie ervaring, wat super dat we dit mochten mee maken. Niet wetende dat we nog 3 tempels afgaan, en ongeveer  hetzelfde ondergaan ! haha. Er was ook een complex helemaal bovenop een berg, heelmooi. Een heel stuk omhoog met de trap in de hitte, maar dat hindert niet. De kids vonden het ook heel leuk dat we mee waren en wilden overal op de foto en ons vertellen over het buddhisme. Een supermooie ervaring dus en geweldig om deze prachtige tempels van dichtbij te zien en mee te maken. We keken onze ogen uit. En wij niet alleen. We waren de enige blanken in de menigtes! Groepen Cambodianen stonden ons ongegeneerd aan te gapen, misschien waren we wel de eerste blanken die ze zagen! Megan en Sophie moesten op de foto bij een bepaad beeld, en terwijl een van de meiden en Daan foto's aan het maken waren, kwamen er steeds meer mensen achter hen staan om foto's van ons te maken! Ons zwetende hoofd is velermaal vastgelegd... We voelden ons net een Grebbel; net zo warm, net zoveel aangestaard en net zoveel bekeken met iemand die je aan je hand meevoert! haha.

Wat is het toch een prachtig land en wat hebben we het naar ons zin op de farm.

's Avonds hebben we met onze gastheer Vireak een BBQ georganiseerd ter ere van het nieuwe jaar. We hadden 12 man bij elkaar en Vireak had heel veel en heel lekker eten geregelt. We hadden alles voor mekaar op het dakterras; tafels, stoelen, licht, muziek, BBQ etc. en we wachtten op de gasten....we voelden een spetter... entoen....REGEN!! En niet zo'n klein beetje natuurlijk. Snel naar binnen dus. Een heerlijke, geslaagde avond was het.

 

Na het weekend nog een weekje Farm. We gaan nog ff knallen en we zullen ze gaan missen. Ook heel veel zin om weer door te gaan. Hopen dat het lukt met onze nieuwe paspoorten.... Als de vliegtuigen alweer vliegen....